APOSTOLSTWO

     Apostolstwo wszystkich sióstr polega przede wszystkim na świadectwie ich życia konsekrowanego, które winny ożywiać modlitwą i pokutą.

   Ślubowanie rad ewangelicznych sprawia, że siostry szukają przede wszystkim Boga, usiłują łączyć kontemplację, przez którą myślą i sercem trwają nieustannie przy Nim, z miłością apostolską, by w miarę swych sił i zdolności przyczyniać się do głoszenia i szerzenia Królestwa Bożego na ziemi. 

     Źródłem naszej gorliwości apostolskiej winno być wewnętrzne zjednoczenie z Chrystusem. Z miłości ku Niemu siostry służą członkom Jego Mistycznego Ciała. Im gorliwsze jest ich życie wewnętrzne, tym obfitsze będą owoce ich działalności apostolskiej i charytatywnej.

    Zgromadzenie nasze od początku pragnęło naśladować Pana Jezusa nauczającego i dobrze czyniącego wszystkim (por. KK 46), z tej racji oddało się wychowaniu i nauczaniu dzieci i młodzieży oraz innym dziełom apostolskim i charytatywnym. Ta działalność apostolska i charytatywna należy do samej istoty naszego życia zakonnego jako święte sługiwanie zlecone nam przez Kościół i wykonywane w jego imieniu.
 
    Pracę nad szerzeniem Królestwa Chrystusowego w duszach dzieci i młodzieży poczyta sobie każda siostra za największe szczęście, pamiętając słowa Pana Jezusa: "Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie ... do takich bowiem należy Królestwo Boże" ( Łk 18,16). 

    Ważnym polem apostolskiej działalności Zgromadzenia jest nauczanie katechizmu dzieci i młodzieży zgodnie ze wskazaniami Soboru Watykańskiego II: "W wypełnianiu swego obowiązku wychowawczego Kościół, zapobiegliwy o wszystkie odpowiednie środki, troszczy się szczególnie o te, które są mu właściwe, a z których pierwszym jest katechizacja; ona to oświeca i wzmacnia wiarę, karmi życie wedle ducha Chrystusowego, doprowadza do świadomego i czynnego uczestnictwa w misterium liturgicznym i pobudza do działalności apostolskiej". 

     W niepełnosprawnych intelektualnie należy starać się, poprzez wiarę, dojrzeć obraz Boży i otoczyć ich bardzo serdeczną troską, pamiętając słowa Chrystusa, który powiedział: "Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili" ( Mt 25,40 ). 

     W pracy apostolskiej będą siostry starały się o wyrobienie szczerego, ufnego i dziecięcego stosunku do Boga, najlepszego Ojca, czyli będą rozszerzać drogę dziecięctwa duchowego świętej Teresy od Dzieciątka Jezus. Za przykładem Patronki siostry ze szczególnym nabożeństwem modlą się w intencji kapłanów oddających się pracy apostolskiej oraz za rozszerzanie ducha apostolskiego wśród laikatu. Na wszelki dostępny sposób siostry włączą się w życie parafialne przez pracę w kościele, zakrystii, zajmowanie się procesją, a także pomoc ludziom ubogim i nieszczęśliwym. 

    Życie zakonne oprócz spełniania dzieł odnoszących się ściśle do celu szczegółowego Zgromadzenia, daje siostrom wiele okazji do apostolstwa. Apostolstwo modlitwy i ofiary jest pierwszym sposobem pozyskiwania dusz dla Chrystusa, "bo zbawienie jednych zależy od modlitw i ofiar innych". Obok modlitwy i ofiary niezmiernie ważne jest apostolstwo słowa, czynu i dobrego przykładu. Miłość wytrwała, cierpliwa i pełna zaparcia siebie świadczy najlepiej o prawdzie tej wiary, która potrafi natchnąć poświęceniem. Życie zakonne oddane Bogu i ludziom, skierowuje uwagę osób obojętnych dla wiary na sprawy Boga i duszy.

    Kościół wzywa do dzieła ewangelizacji świata wszystkich członków, zwłaszcza zaś osoby zakonne, i poleca utrzymywać ducha misyjnego w instytutach zakonnych tak, aby głoszenie Ewangelii wszystkim narodom stawało się bardziej skuteczne. Niech więc siostry pamiętają, że ich obowiązkiem jest włączanie się do akcji misyjnej Kościoła w sposób im dostępny. 

    Przy zachowaniu zasadniczego celu i charakteru Zgromadzenia należy dzieła apostolskie ciągle doskonalić i odnawiać, dostosowując je do zmieniających się czasów i potrzeb ludności, wśród której Zgromadzenie rozwija swą pracę.