DUCHOWOŚĆ ZGROMADZENIA

czyli o tym, co szczególnego ma ożywiać serce terezjanki
oraz o tym, co szczególnego terezjanka ma ofiarować Jezusowi,

a także światu, do którego jest posłana.


Każde Zgromadzenia zakonne buduje swoją duchowość na Chrystusie, Ewangelii, Liturgii Kościoła… Każde czci Maryję, służy bliźnim, modli się indywidualnie i we wspólnocie.

Nie każde jednak ma za Patronkę i Przewodniczkę św. Teresę od Dzieciątka Jezus i nie każde otrzymało od swego Założyciela wskazanie – „Waszą regułą życia będzie mała droga św. Teresy od Dzieciątka Jezus”. A my, terezjanki, to właśnie otrzymałyśmy od Boga przez naszego Ojca Założyciela, Sługę Bożego ks. Bpa Adolfa Piotra Szelążka.

Zatem naszym specyficznym rysem, według którego staramy się kształtować naszą relację z Bogiem i z ludźmi jest „mała droga ufności i miłości”, którą szła przez życie nasza Patronka Św. Teresa od Dzieciątka Jezus.


Oto charakterystyczne cechy tej drogi i zarazem charakterystyczne cechy duchowości, którą żyje terezjanka:

  • pokora polegająca na zaakceptowaniu swoich słabości, połączona z głębokim przekonaniem, że jest się kochanym i akceptowanym przez Boga Ojca;

  • zaufanie Bogu na wzór „małego dziecka, które bez obaw zasypia w ramionach Ojca” i dla którego Jezus staje się „widną” czyli ostatecznie On sam jest źródłem naszego życia i uświęcenia;

  • całkowite zdanie się na Boga, czyli nieustanna troska o to, by dać się prowadzić Bogu, by mu nie przeszkadzać, czyli by oddać mu własne plany, pragnienia, przyjąć za swój Boży plan jaki ma dla nas;

  • miłość miłosierna, która płynie z Serca Boga i na którą św. Teresa i terezjanka otwiera swoje serce i której oddaje się na „całopalną ofiarę”;

  • modlitwa, która rozszerza duszę i jednoczy z Jezusem i prowadzi do działania - dawania ludziom miłości Bożej, i uczenia ich kochać Jezusa tak jak Go kochała św. Teresa.

Duchowa droga terezjanki i całego Zgromadzenia realizuje się zgodnie z ideą zawartą w haśle Zgromadzenia, które brzmi: „Szerzyć miłość dla Najwyższej Miłości”. Najwyższą Miłością jest Bóg – a całe życie terezjanki ma skupiać się na tym, by tę miłość pochodzącą od Boga przyjąć, by pozwolić jej przemienić swoje życie i by tę miłość szerzyć. Szerzyć, nie dla swojej chwały, ale by sprawić przyjemność Bogu, by Jego Królestwo mogło wzrastać w duszy każdego człowieka, którego Bóg postawi na jej drodze życia.


oprac. s. Bożena Oporska