HISTORIA ZGROMADZENIA

 

Zgromadzenie Sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus zostało utworzone na bazie dwóch stowarzyszeń religijnych: Związku Terezjańskiego oraz Asocjacji Chrystusa Króla. Obydwa te Stowarzyszenia miały różnorodne zadania apostolskie.

Związek Terezjański założył ks. Kan. Jan Majchrzycki w Świdrze koło Warszawy. Przystąpiły do niego nauczycielki i wychowawczynie zakładu i internatu dla dziewcząt. Celem związku, oprócz pracy nad własnym uświęceniem, były wychowanie młodzieży w duchu św. Teresy od Dzieciątka Jezus, przez zakładanie kółek św. Teresy tzw. Teresek.

Asocjację Chrystusa Króla zorganizowała Maria Kubasiewicz w diecezji łuckiej na Wołyniu. Jej celem było rozwijanie apostolstwa i misji wśród tamtejszego ludu, zróżnicowanego pod względem narodowościowym i wyznaniowym oraz przyczynianie się do zjednoczenia wiernych wyznania prawosławnego z Kościołem katolickim.

W marcu 1936 roku Ks. Bp Adolf Piotr Szelążek – ordynariusz diecezji łuckiej – wysłał do Stolicy Apostolskiej prośbę o pozwolenie na założenie dwóch powyższych Stowarzyszeń jako zgromadzeń zakonnych. O Zgromadzeniu Sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus napisał: „Pożytek z działania ze wszech miar jest oczywisty. (…) Wiele tysięcy młodzieży w polskich szkołach przez działanie tego Zgromadzenia wychowuje się w zasadach pobożności chrześcijańskiej i daje niezawodną nadzieję wielkiego postępu w doskonałości w życiu duchowym.” 14 lipca 1936 roku otrzymał odpowiedź pozytywną. Na tej podstawie aktem z dnia 1 sierpnia 1936 roku zostało erygowane Zgromadzenie na terenie diecezji łuckiej.

W związku z tym, że zatwierdzenie Asocjacji Chrystusa Króla zostało przez Stolicę Apostolską odłożone na „odpowiedniejszy czas”, a panie ze Związku Terezjańskiego zawahały się w swoim powołaniu, Ksiądz Biskup powziął zamiar przekształcenia Asocjacji w Zgromadzenie Sióstr św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Przełożoną Generalną została wybrana Maria Kubasiewicz. Nowo powstała rodzina zakonna posiadała wówczas 5 domów w diecezji łuckiej i dom w Szczuczynie w diecezji wileńskiej.

Pierwszą i główną siedzibą Zgromadzenia i nowicjatu był dom w Maszowie na Wołyniu, gdzie siostry pracowały wśród ubogiego ludu katolickiego i prawosławnego. Warunki pracy były trudne, a dodatkowym utrudnieniem była duża odległość do kościoła. Od początku istnienia Zgromadzenia było nastawione na działalność apostolską wśród dzieci i młodzieży. Do wybuchu II wojny światowej rozwijało się dynamicznie, prowadziło swą działalność głównie na terenie Wołynia.

Siostry:

uczyły religii w szkołach powszechnych, przygotowywały dzieci i młodzież do przyjęcia sakramentów świętych;

posługiwały w Katolickich Stowarzyszeniach Młodzieży Żeńskiej, urządzały rekolekcje zamknięte dla dziewcząt;


w niedziele i święta organizowały w kościele zebrania religijne;


opiekowały się dziećmi;


prowadziły kursy kroju i szycia;

w miarę potrzeby i możności odwiedzały i pielęgnowały chorych.

Druga wojna światowa wpłynęła bardzo niekorzystnie na rozwój Zgromadzenia uniemożliwiając mu działalność apostolską. Po zajęciu przez Armię Czerwoną terenu diecezji łuckiej, Matka Generalna pozwoliła siostrom opuścić placówki i rozejść do rodzin. Część sióstr pozostała jednak na Wołyniu do 1944 roku. W tym trudnym czasie siostry heroicznie niosły pomoc tam, gdzie była najbardziej potrzebna: pomagały więzionym kapłanom i prześladowanym Żydom; wspomagały tych, którzy znaleźli się bez środków do życia; swoim wstawiennictwem wyprowadzały na wolność uwięzione rodziny, pracowały przy parafiach, w kuchniach niemieckich, opiekowały się chorymi i osieroconymi dziećmi.

W roku 1944 siostry zmuszone były opuścić wszystkie placówki na Wołyniu, powróciły jednak bez żadnego zaplecza materialnego. Po przyjeździe do Polski, zaproszone przez ordynariuszy, rozpoczęły owocną pracę w kilku diecezjach.
 

Nowicjat w Rychnowie, rok 1949

Dom Dziecka w Ścinawce Dolnej, rok 1951


 

Zgromadzenie zostało 9 maja 1991 roku agregowane do Zakonu Braci Karmelitów Bosych i korzysta ze wszystkich łask duchowych tegoż zakonu. Dnia 19 marca 1993 roku nasze Zgromadzenie zostało zatwierdzone jako instytut zakonny na prawie papieskim.